Početkom septembra 2018. Arhijerejski sabor Carigradske patrijaršije je najavio pravo ove patrijaršije da se meša u poslove bilo koje lokalne crkve. Na ovaj način je konačno uobličena i proglašena takozvana „jeres istočnog papizma“,tj. poricanje saborne prirode crkve, utvrđene u pravoslavnom simbolu vere

Falsifikovana nasljednica Srpske Sparte, današnja Crna dakle Gora – ujela je sisu. I nije joj prvi put. Kad je mogla da zabije nož u leđa Srbiji, što ne bi Rusiji?

Kada nastupi taj trenutak, prividni građanski komandant postaće emir, a ratni plijen neće biti raspodjeljivan prema zakonima građanske države, nego isključivo nakon savjetovanja u šuri i prema šerijatskim pravilima. To brojni stranci ne znaju, a SAD i EU neće da prihvate, već zatvaraju oči ili poput noja zabijaju glavu u pijesak, stupidno vjerujući u priču SDA o navodnoj građanskoj BiH

Crkva nema svoju stranku niti svoju izbornu listu, ali je prirodno da se raduje onima koji su protiv bezakonog Zakona i koji brane Svetinje, bez obzira kojoj stranci pripadaju. 

Bio sam protiv bombardovanja Srbije i imam razumevanje za to što vaša zemlja ne žuri ka NATO-u. Svaki narod ima svoje dostojanstvo. Može se biti članica EU, a da ne budete član NATO-a, što pokazuju i primeri Austrije, Irske, Kipra, Malte...

Ono što bombe NATO pakt `99. godine nisu uradile to su onako galantno u miru uradili pomenuti Aleksandar Vučić i Ivica Dačić. Oni su demontirali institucije srpske države i predali ih separatistima

Hajde da vidimo, zašto sadašnji „evropski put“ znači istovremeno i raspad Srbije. U ovom času, evropskim srbomrscima je najviše stalo da Srbija kroz odgovarajuća Poglavlja faktički i bespovratno prizna samoproklamiranu Republiku Kosova.

NATO nije više onaj isti vojni savez 12 država osnivača, koji je stvoren kao odgovor na početak sukoba na relaciji Zapad-Istok. Danas je to političko-vojni savez 28 država, koji je široko prihvaćen kao suštinski element međunarodnog bezbednosnog poretka.

Priznanje „Kosova“ bilo bi ozakonjenje srpskog aparthejda na albanskom „Kosovu“ i zato bi to bila krajnja apstrakcija kada bismo nosili u sebi Kosovo a ne i stradalnike koji tamo žive. Svi oni su vernici SPC i građani Srbije

Ovo sve govori o dubokoj ideološkoj i vrednosnoj konfuziji, gubitku duhovnog i moralnog kompasa naše intelektualne i političke elite, njenoj selektivnosti, arbitrarnosti, težnji da se sačuvaju sopstvene privilegije i pozicije u društvu i na prvom mestu – konformizmu. A nažalost i o nama samima kao narodu.